Begraven worden in een ‘levende doodskist’..

Composteren klinkt mij bijzonder onaantrekkelijk, ik heb er de associatie van de geur van mest bij. Maar een natuurlijke kist, gemaakt van schimmeldraden, die afvalstoffen omzet in voedingsstoffen, klinkt toch wel gaaf.

Onlangs zag ik de eerste ‘Living Cocoon’ op een beurs, deze is ontwikkeld door TU-studenten en wordt ook al daadwerkelijk ingezet! Bij schimmeldraden dacht ik ook aan een uit-elkaar-kunnen-vallende-kist, maar niets is minder waar. Gewoonlijk kan het composteren van een lichaam in een gewone kist, zo’n tien jaar duren. Wanneer je begraven wordt in deze kist, duurt het proces maar twee tot drie jaar. Bijzonder hoor!

Nee, het is niet de mooiste kist die ik ooit heb gezien, maar wel de meest circulaire, voor degene die echt een zo klein mogelijke voetprint wil achterlaten. Lees ook meer over natuurbegraafplaatsen.

Sanneke de Graaf

Sanneke de Graaf

Ieder leven, elke levensstijl en elk individu is anders. Waarom lijken de meeste uitvaartbijeenkomsten dan zo op elkaar?

Inspiratie

Recente posts

Geen kist, maar een mand

Er is best een grote groep mensen, die bij een kist, een koude en harde associatie hebben. Het idee om zelf in zo’n kist te liggen, of daar je dierbare in te moeten (laten) leggen, kan veel weerstand oproepen. Helemaal niet gek, je omringt je graag met mooie en aansprekende spullen, ook bij het einde kan dat zo zijn.

Lees verder--

Een uitvaart in Corona-tijd, erehaag

Vanwege de Corona-maatregelen en de beperkingen volgens de opgestelde richtlijnen, is het vaak niet mogelijk om iedereen uit te nodigen die je wilt uitnodigen voor een uitvaartbijeenkomst. Omdat er keuzes gemaakt moeten worden tussen wie wel en wie niet, zie je dat er vaak gekozen wordt om het sowieso in kleine kring te houden. De ene tante wel en de andere niet, dat zorgt voor gedoe. Daarom maar alle tantes niet! Maar als die tante niet kan komen, kun je dan wel de buren uitnodigen waar je eigenlijk heel veel meer contact mee hebt?

Lees verder--