Geen kist, maar een mand

Er is best een grote groep mensen, die bij een kist, een koude en harde associatie hebben. Het idee om zelf in zo’n kist te liggen, of daar je dierbare in te moeten (laten) leggen, kan veel weerstand oproepen. Helemaal niet gek, je omringt je graag met mooie en aansprekende spullen, ook bij het einde kan dat zo zijn.

Een uitvaart in Corona-tijd, erehaag

Vanwege de Corona-maatregelen en de beperkingen volgens de opgestelde richtlijnen, is het vaak niet mogelijk om iedereen uit te nodigen die je wilt uitnodigen voor een uitvaartbijeenkomst. Omdat er keuzes gemaakt moeten worden tussen wie wel en wie niet, zie je dat er vaak gekozen wordt om het sowieso in kleine kring te houden. De ene tante wel en de andere niet, dat zorgt voor gedoe. Daarom maar alle tantes niet! Maar als die tante niet kan komen, kun je dan wel de buren uitnodigen waar je eigenlijk heel veel meer contact mee hebt?

Bijzonder vs gewoon

Het grote verschil tussen bijzondere en gewone locaties is meedenken vs meeschrijven.

Begraven worden in een ‘levende doodskist’..

Composteren klinkt mij bijzonder onaantrekkelijk, ik heb er de associatie van de geur van mest bij. Maar een natuurlijke kist, gemaakt van schimmeldraden, die afvalstoffen omzet in voedingsstoffen, klinkt toch wel gaaf.